koń zjadł jabłko

Dodano 28 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor

a w niedzielę Klancyk


Mam dobrą wiadomość: Koń zjadł jabłko.

Nowy spektakl. Długie formy, chaos, pięć razy ta sama scena, najgorsze
gatunki świata. Pokaz czegoś co jeszcze nie powstało. Wciąż nie mamy
scenariusza. Klancyk zaprasza. Jabłko to atrapa!

Pierwszy wieczór długich form improwizowanych.

Chłodna 25
1 marca godz. 20
wstęp. 5 zł

 

w prasie

Dodano 28 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor

widzieliście HIT Pauliny Reiter w Wysokich Obcasach?

zobaczcie

 

zapraszamy na koncert

Dodano 27 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor



W piątek na Chłodnej projekt incydentalny. Trio Mórawski – Dokalski – Bartnik, czyli trąbka schwytana między dwa laptopy. Za dnia i w nocy kIRkowcy (www.myspace.com/kirkband), pomiędzy snem a jawą deformują własne trakty. A wszystko to za sprawą Circon Int.

Czymże jest Circon? To grupa muzyków, a jednocześnie przyjaciół. To kilka zespołów, które tworzą w obrębie różnych stylistyk, ale co i rusz spotykają się na twórczych ścieżkach. Słowem: mariaże i dekompozycje towarzysko-sceniczne.

Piątkowe trio to prezentacja jednej z macek circonowej aktywności. Jednorazowo, a więc luksusowo. Zero kalafonii – wyłącznie chroboty, miazmaty, zniekształcenia. Będzie rekreacja, rekurencja i potańcówka do otwartej rany.

 

energia na szarą zimę, całą.

Dodano 26 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor

brakuje Wam słońca?

jest szaro i zimno?

Warszawa to smutne miasto?

czasami. owszem.

ale jak przyjeżdżają Mitch&Mitch

….

Mitch & Mitch – Argentinian the Second Instrumental @ Chłodna25 from Michał Iwaszkiewicz on Vimeo.

 

na krakowskim

Dodano 24 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor

konkurencjo drżyj

Kastelaniec wchodzi do gry

w Europejskim

trzymamy kciuk

 

Warszawa Stolicą Kultury

Dodano 23 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor

polecamy Waszej uwadze informację Prezydenta miasta

w sprawie ogłoszenia
otwartego konkursu ofert na realizację zadań publicznych w roku 2009


w
obszarze działań podejmowanych w ramach upowszechniania kultury


zmierzających do zdobycia przez m.st. Warszawę tytułu Europejskiej
Stolicy Kultury w roku 2016

tutaj

 

tydzień na działce

Dodano 23 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor

dziś i jutro „To nie jest kraj dla wielkich ludzi”

w środę i czwartek spokój całkowity

w piątek koncert Circon Int Night

w sobotę spokój

a w niedzielę Klancyk

 

to były piękne dni….

Dodano 23 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor

fot. Szymon Małecki

 

ogłoszenia drobne

Dodano 20 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor

artur sąsiad chce wynająć swoje mieszkanie

taką garsonierkę 55 metrową

na Chłodnej. w pięknej starej kamienicy :) na poddaszu

umeblowane, z internetem, kablówką

z pralką, lodówką, kinem domowym

garnkami, talerzami i starym chlebem

i miejscem parkingowym

od marca jakoś

jak by kto był zainteresowany

- za 2000 pln + rachunki

dzwońcie – 0 600 900 101

polecamy

 

dziś na Lubelskiej

Dodano 20 lutego 2009, w Bez kategorii, przez autor


A tribute to Bruno Schulz to spontaniczny wieczór dedykowany pamięci jednego z największych artystów polskich XX wieku. Składają się na niego spektakl Studium Teatralnego Król Kier na wylocie na motywach powieści Hanny Krall, film dokumentalny Krzysztofa Skoniecznego gdzie jest Schulz? zrealizowany w 2008 w Drohobyczu, wystawa obrazów Miry Żelechower-Aleksiun Kalendarz pamięci według Brunona Schulza oraz perfomatywne czytanie dzieł Schulza z muzyką na żywo.

Kuratorzy projektu: Piotr Borowski, Krzysztof Skonieczny.


gdzie jest Schulz? (2008, film dokumentalny)
reżyseria: Krzysztof Skonieczny
scenariusz: Krzysztof Skonieczny, Aleksandra Terpińska
zdjęcia: Aleksandra Terpińska
montaż: Krzysztof Skonieczny, Paweł Popko

Podróż do Drohobycza w poszukiwaniu Bruno Schulza. Jaki był Drohobycz Schulza, a jaki jest ten XXI-wieczny, oglądany przez pryzmat jego nieodłącznie wpisanej w drohobycki pejzaż spuścizny literackiej i miejsc, które zaklęte zostały przez jego biografię? Czy w mieście Schulza pachnie cynamonem, a po ulicach przechadzają się krokodyle? Jak na Wielkiego Herezjarchę reagują mieszkańcy miasta, w którym tworzył swoją mitologię? W jakim stopniu i czy nadal jest możliwe wskrzeszenie w wyobraźni mitycznych „sklepów cynamonowych” za pomocą jego prozy, a w zderzeniu z barbarzyńską rzeczywistością postępu i kapitalizmu? Konfrontacja dwóch światów: łagodnego minionego (czas przeszły, zaprzeszły) i drapieżnego teraźniejszego (z perspektywy Schulza – współczesnego).

czytanie performatywne Bruno Schulza

trzecie oko: Krzysztof Skonieczny
muzyka na żywo: Mikołaj Tabako (trąbka), Andrzej Mikulski (klawisze)
performują: Anna Szymańczyk, Marcin Januszkiewicz, Szymon Nowak

Kalendarz pamięci według Brunona Schulza
Mira Żelechower-Aleksiun

Cykl obrazów Kalendarz Pamięci wg Brunona Schulza powstał bezpośrednio z inspiracji współpracą z teatrem Double Edge z Ameryki. Współpraca z tym teatrem stała się powodem nowego zafascynowania twórczością tego artysty.
Część tego cyklu miała już swoją premierę w Nowojorskim Teatrze La Ma Ma gdzie dzięki Instytutowi Kultury Polskiej towarzyszyła spektaklowi teatru Double Edge ”Republic of Dreams”.
Inspirujący stał się dla mnie też tekst Jorg Schulte wygłoszony na konferencji organizowanej przez KUL i drukowany w Midraszu w 2003r. Tekst ten pokazuje, że 13 Opowiadań „Traktatu o Manekinach” to ukryty zapis żydowskiego kalendarza. Idąc tym tropem wykonywałam drogę odwrotną –starałam się go odkrywać. I tak obrazy stały się kartami poszczególnych miesięcy kalendarza – 13, bo są takie lata (przestępne) kiedy jeden miesiąc, Adar jest podwójny i tak jest w opowiadaniach Schulza.
U mnie każdy obraz oznaczony jest odpowiednim znakiem zodiaku. Pozwoliłam sobie łączyć cytaty z rysunków Schulza oraz mój własny do nich komentarz.
Moje uprzednie, kilkuletnie, sukcesywne studiowanie tekstów Tory znalazło tutaj swój wyraz: każdej karcie towarzyszy komentarz do stosownego czytania przypadającego na dany tydzień.
W obrazach przywołuję również adekwatne do czasu fragmenty z tekstów Schulza. Stają się one budulcem plastycznym i próbą podzielenia się odkryciem aktualności tego artysty wobec współczesności. Jego antycypacja czasu pogardy, którego stał się ofiarą budzi we mnie żywe emocje – protest, zadziwienie, ból.
Moje obrazy stały się wyrazem żalu i gniewu, a malując stopniowo udało mi się przemienić te emocje we współczucie.

Mira Żelechower-Aleksiun

Król Kier znów na wylocie
na motywach powieści Hanny Krall

Adaptacja sceniczna: Studium Teatralne
Zespół: Piotr Aleksandrowicz, Gianna Benvenuto, Piotr Borowski, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla
Scenografia: Marta Białoborska
Kostiumy i projekt plakatu: Agata Nowicka
Muzyka oparta na kompozycjach Johna Zorna

Podziękowania: Krzysztof Olszowiec, Marek Sułek, Piotr Piszczatowski

Głównym wątkiem spektaklu jest historia młodej Żydówki, która w trakcie II wojny światowej po ucieczce z getta udaje Polkę i Niemkę, by w ten sposób odnaleźć swojego męża i wyciągnąć go z obozu koncentracyjnego.
Jej miłość staje się wstrząsającym „sposobem” na przetrwanie. Koleje życia bohaterki to historia jej „nie-obecności”, „nie-istnienia”, to los, w którym przestaje być ważne, kim ona sama jest. Liczy się tylko ten, komu pragnie pomóc i w tym celu gotowa jest zrobić wszystko. Wydaje się, że przestaje obowiązywać ją moralność, że nie ma tam miejsca na Boga, że w obliczu sytuacji przerastających ludzką wyobraźnię, konwencjonalne wartości stają się czymś abstrakcyjnym.
W spektaklu widz powinien odnieść wrażenie, że jest to historia opowiadana współcześnie, na jego oczach; że czas nie płynie tutaj linearnie, że dzisiaj jest tylko kolejnym ogniwem w bardzo długim i starym kontinuum. Nie chodzi nam o zrobienie dokumentalnej rekonstrukcji czy też o zbudowanie mitu ofiary, lecz o to, by ukazać ponadczasową moc ludzkiego oddania i miłości. 

W naszej epoce, w której często nie docenia się tego, jak komfortowe są warunki naszego życia, w której mechanicznie i nagminnie narzeka się na teraźniejszość, gdzie coraz mocniejsze są objawy nietolerancji, ten spektakl przypomni o względności ludzkich ocen i przekonań. 

więcej na:
www.studiumteatralne.pl
www.stsw.org

 

  • RSS