już niebawem w TR Warszawa

Dodano 26 września 2009, w Bez kategorii, przez autor




na podstawie „Solaris” Stanisław Lem
Solaris. Raport
reż.: Natalia Korczakowska
premiera: 2009-10-02

info

reżyseria i adaptacja Natalia Korczakowska
scenografia Anna Met
muzyka Marcin Masecki, DJ Lenar
reżyseria światła Jacqueline Sobiszewski
wideo Prot Jarnuszkiewicz
konsultacje dramaturgiczne: Jacek Dukaj
konsultant Marcin Cecko

obsada: Lidia Schneider, Katarzyna Warnke,  Eryk Lubos, Cezary Kosiński, Lech Łotocki, Sebastian Pawlak, Adam Woronowicz

Zawieszona na orbicie planety Solaris stacja naukowa czas świetności
ma już za sobą. Milczący ocean, bardziej realny niż wszelkie wytwarzane
przez pokolenia naukowców pozory rzeczywistości, był istotą i
początkiem solarystyki, teraz jest świadkiem jej końca. Nauka powołana
dla sprawy Kontaktu z myślącym oceanem przez dziesięciolecia
przyciągała ludzi wybitnych. Biblioteka Solaryjska zawiera tysiące
znoszących się teorii, krytyk i polemik, którym solaryści poświęcili
życie. Brak czytelnej odpowiedzi ze strony oceanu powoduje, że armii
naukowców jak gdyby odebrano wodzów. Została szara, bezimienna rzesza
cierpliwych zbieraczy, kompilatorów, twórców niejednego oryginalnego
eksperymentu, ale brakuje już masowych, zamierzonych na wielką skalę
ekspedycji oraz śmiałych, scalających hipotez.
Myślący ocean jest obcym, zamkniętym kosmosem, wiecznym wyzwaniem dla
umysłu solarysty. Tej obcości człowiek nie umie przekroczyć, szuka w
niej lustra, które mogłoby dać potwierdzenie jego wielkości. Praca na
Solaris wymaga ciągłego zawieszenia między tym, co zrozumiałe i
oczywiste, a tym, co obce i niepojęte. Kompromitują się tu wszelkie
schematy oceny świata. Wszystko to prowadzi żyjących tu ludzi do
samozniszczenia, czasem do samobójczej śmierci. Dlatego istnienie
stacji budzi kontrowersje i dyskutuje się o tym, czy nie powinna zostać
zamknięta.
W tej atmosferze grupa solarystów przeprowadza szereg nowych
doświadczeń, które prowadzą do konkretnych obserwacji: ocean czyta i
materializuje dane zapisane w ich mózgach, w ich pamięci.
Prawdopodobnie chce kontaktu, ale wchodzi w sferę zbyt intymną,
nienadającą się już do komunikacji. Uświadamia naukowcom ich ukrytą
słabość, tak że zamykają się ze swoim wstydem.
Pytanie o sens solarystyki to pytanie o sens nauki w ogóle, uwikłanej w
społeczeństwo i jego instytucje, to pytanie o granice ludzkiego
poznania.
Kiedy na stację przylatuje psycholog Kris Kelvin, przebywa tam trzech
naukowców: planetolog Gibarian, cybernetyk Snaut oraz astrofizyk
Sartorius. Stacja pogrążona jest w chaosie. Gibarian nie żyje. Kelvin
nie potrafi przyjąć samobójczej śmierci Gibariana, wielkiego autorytetu
solarystyki, zaczyna śledztwo w tej sprawie. Jakby rekonstrukcja
śmierci człowieka, który wprowadził go w solarystykę, była w stanie
wyjaśnić mu własne zagubienie. 

Wsparcie:

 


SOLARIS. RAPORT from Magda on Vimeo.

 

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>


  • RSS